Ah! Son zamanlarda beni etkileyen bu kadar etkileyen hayvanlara ve diğer tüm canlılara olan ilgimi arttıran böyle bir kitap okumamıştım.
Anna Sewell son zamanlarını kas hastalığından dolayı yürüme güçlüğü çektiği için atlara bağımlı hayat yaşamış. Bu sebeple atın otobiyografisini empati gücünü sonuna kadar kullanarak ne güzel yazmış.
Aslında çocuk yetiştirmekle at yetiştirmek arasında fark olmadığını ne de güzel anlattı bana. Bağırmadan , iyi sözlerle , kırmadan da at da çocuk da yetiştirilir.
Özellikle bilgisizlikle ilgili kısım beni çok etkiledi. Şöyleki;
* Kötü kalplilikten sonra dünyadaki en kötü şey bilgisizlik , haberin yok mu? İnsanlar ah! bilmiyordum , kötü niyetim yoktu deyince herşeyin yoluna giriverdiğini sanıyorlar.
Bir de;
*Pratik insanı mükemmelleştirir.
* ... İnsanların savaştan çok güzel bir şeymiş gibi söz ettiklerini duydum.Ah! dedi. Hiç savaş görmemişlerdir herhalde. Kuşkusuz düşman olmadığı , sadece eğitim, geçit töreni ve tatbikat yapıldığı zaman çok güzel. Evet, o zaman çok güzel , fakat binlerce yürekli , iyi adam ve at öldürüldüğü veya bir daha düzelemeyecek şekilde sakatlandığı zaman hiç öyle görünmüyor.
* İyi şans kime eşlik edeceği konusunda çok seçicidir; genellikle de sağduyulu ve iyi yürekli olanları seçer, en azından ben böyle gördüm.
*Bir şey doğruysa , onu yapmanın yolu bulunur; yok yanlışsa , onsuz yapmamamın da yolu da bulunur.
* At çocuk gibidir; Kutsal Kitap'ın dediği gibi , ileride nasıl olmalarını istiyorsan öyle eğit, büyüdüklerinde bu yoldan ayrılmazlar, yani ellerine fırsat geçerse.
* Benim ilkem şu: son verme imkanımız olan bir zulmğ veya yanlışı görüp de bir şey yapmazsak , şuça ortak oluruz.
