MECBURİYET

Zweig'e neden bu kadar hayran olduğumu bu 50 sayfalık kitapta daha iyi anladım. İnsanının iç dünyasını bu kadar iyi analiz eden , anlatmak istediğini dolandırmadan anlatan ender bir yazar çünkü.

Kitabımızın kahramanları  Paula ve ressam Ferdinand çifti svaaştan kaçarak İsviçre'de yaşamaktadır. Bir gün Ferdinand'a konsolosluktan savaşa çağrılma celbi gelir.  Karısı teslim olmasına şiddetle karşı çıkar. Önce, Ferdinand'a görev duygusu ağır basar ve teslim olmaya gider.


Tam sınırdayken savaş vahşetinden dönenleri görür. Gördüklerinden felce uğramış gibi orada öyle kalakalır ve insanlık suçuna ortak olmamak için tekrar dönüş trenine binerek evine , karısına döner. İçinde savaş ve vahşet olan tüm sonlar bu şekilde bitse değil mi?

Beni etkileyen cümleler;


.... Fakat kendi irademe rağmen gideceğim, onların güçlerinin korkunçluğu da bu değil mi zaten; insanın kendi iradesine , kendi inancına rağmen onlara hizmet etmesi değil mi, korkunç olan?

.....Ben de tek bir vazifem olduğunu biliyorum , insan olmak ve çalışmak. İnsanlığın ötesinde vatanım yok benim, insanları öldürmek gibi bir isteğim , hırsım yok, bunların hepsini biliyorum Paula.

....Mutluluğumuz için yıllarca uğraştık ve ben onu senin gibi devlete , cinayete senin kibrine ve zayıflığına kurban etmeyeceğim.


...Aksini düşünmene rağmen dünyanın işlediği bu en büyük suça ortak olacak mısın , olmayacak mısın? Çünkü itiraz etmeyen , karşı koymayan herkes suç ortağıdır. 

... İnsanlar , insanlar , bana ne insanlardan ? diye bağırdı karısı. Sen savaşta vurulup düştüğünde ya da eve sakat döndüğünde insanların bana ne faydası olacak? İnsanlar umurumda değil, onların merhametinden , sevgisinden , minnettarlığından bana ne?- Ben seni insan olarak , özgür bir insan olarak görmek istiyorum, özgür ve canlı. Özgür olmanı istiyorum, insana yakışır biçimde özgür olmanı istiyorum, ölüme koşan bir asker olarak değil..